دل تو یک آسمونه دل تنگ من زمینی               می دونم عوض نمیشی تو خودت گفتی همینه

تومثل اون کسی هستی که میره واسه همیشه       التماسش میکنی که بمون میگه نمیشه

مثل یک تولدی تو مثل تقدیر مثل قسمت          مثل الماسی که هیچگس واسه اون نذاشته قیمت

مثل نظر بچه هایی مثل التماس گلدون                مثل ابتدای راهی مثل آینه مثل شمعدون

پر نازی مثل لیلی پر شعری مثل نیما                 دیدن تو رنگ منهر دفتر تو رنگ یاس

تومثل اون گل سرخی که گذاشتم لای دفتر           مثل اون حرفی که ناگفته میمونه دم آخر

تومثل بارون عشقی روی تنهایی شاعر              تو همون آبی که رسمه بریزن پشت مسافر

مثل اون موج صبوری که وفا داره به دریا           مثل اون عابر خسته که نشسته لب دریا

چشمه چشمای نازت مثل اشک من زلاله              مثل زندگی و اما بودنم با تو محاله

ازگلایه دل من نمی خوام چیزی بدونی           زندگیم همش سرابه تو خودت بهتر می دونی

گریه کردنات دروغه تنهایی سنگ صبوره       توی این شهر درندشت خدا هم تنها می مونه

باور دروغی ساختی تو فضای این اتاقم        کاشکی زودتر بری از یاد تو دیگه نیستی کنارم

بروتا نبینی که چشام یک خورده خیسن           اما حرفام تو دل من انتقام از تو می گیرند

ساده بودم تا ببینم سادگی را توی چشمات        قبری که سرش نشستی مرده نیستش برو خوش باش

رفتی و با رفتنت داغ دل را تازه کردی مینویسم گلم با من چه کردی

هستی من وقتی نیستی دلم میگیره یاد تو توی ذهن من جای میگیره دل من دوست داره با یاد تو آروم بگیره

می خواد بگه دوست داره اما صداش در نمیاد می خواد بگه عاشقته اما صداش در نمیاد

کاشکی میشد که بشنوی گلم دردای دلمو به حرف اون گوش بدی و نرنجونی تاروپودمو

بازم تنهام توی اتاقم می خوام بشم رها از این غمها

اما دلم آنجا به هوایت دوست داره که پر بزنه بازم بیاد به دیارت

تو آنجایی و منم اینجا تنها عاشق بی قرارت تویی آسوده خاطرو منم تنها به یادت

رفتی و نموندی پیشم ندونستی بی تو دیوونه میشم